Οι Αγιοι της Αίγινας

Share Button

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΤΗΣ Ι.ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΥΔΡΑΣ ΣΠΕΤΣΩΝ  ΑΙΓΙΝΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ  ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ANektarΟ Άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στην Σηλυβρία της  Ανατολικής Θράκης. Ο Αναστάσιος- αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα- ήταν το 5ο από τα 7 παιδιά του Δήμου και της Βασιλικής Κεφαλά. Από την παιδική του ηλικία, του άρεσε να ανεβαίνει σε σκαμνί σαν σε άμβωνα, για να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ένδειξη της κλίσεώς του προς το ιερατικό αξίωμα ήταν και η ιδιαίτερη αγάπη που είχε στον 50ο  ψαλμό και ειδικά στον στίχο «Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι ».

Αποφοιτώντας από το δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο της πατρίδας του και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, φεύγει για την Κωνσταντινούπολη , στην οποία τότε ανθούσε ο Ελληνισμός. Θέλει να μάθει περισσότερα γράμματα, αλλά και να βοηθήσει οικονομικά τους γονείς του. Εργάζεται σε καπνοπωλείο, ενώ παράλληλα μελετά και παρακολουθεί την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αξίζει να αναφέρουμε μία μορφή ιεραποστολικής δράσης του μικρού Αναστάση, όσο καιρό δούλευε στο καπνοπωλείο. Μαρτυρείται πως πάνω στα χάρτινα πακέτα του καπνού έγραφε ρητά από τους πατέρες, έτσι ώστε αυτός που θα έπαιρνε τον καπνό και πιθανότατα το διάβαζε, να ωφεληθεί.

Το 1866 και σε ηλικία είκοσι χρόνων, ταξιδεύει στην Χίο, όπου και διορίζεται δημοδιδάσκαλός στο χωριό Λιθί. Εκεί αναπτύσσει πνευματική σχέση με τον γέροντα Παχώμιο της Σκήτης των Άγιων Πατέρων και ύστερα από δεκαετή πνευματική καθοδήγηση, κείρεται μοναχός στην Ι.Νέα Μονή την 7η Νοεμβρίου του 1876 και μετονομάζεται σε Λάζαρο. Ένα χρόνο αργότερα χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο και παίρνει το όνομα Νεκτάριος.

Με την προτροπή αλλά και την οικονομική υποστήριξη του πλούσιου Χιώτη Ιωάννη Χωρέμη, κατευθύνεται στην Αθήνα, όπου ολοκληρώνει τις γυμνασιακές του σπουδές και επιστρέφει στο νησί. Ο διάκονος Νεκτάριος επιθυμούσε -όσο τίποτα άλλο- να σπουδάσει θεολογία.  Όμως του έλλειπαν πάλι τα απαραίτητα χρήματα, και ο προστάτης του Ι. Χωρέμης είχε ήδη πεθάνει. Με συστατική επιστολή του επισκόπου Σιών Γρηγορίου Φωτεινού, αναχωρεί το καλοκαίρι του 1881 για το πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Ο πατριάρχης  Σωφρόνιος τον δέχτηκε με χαρά διακρίνοντας τις ικανότητες του Νεκταρίου. Με την υποστήριξή του έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου στις 4 Νοεμβρίου του 1881. Μετά την πάροδο τρίων ετών, παίρνει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής και ύστερα από κάποιο διάστημα επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια. Εκεί ο πατριάρχης τον χειροτονεί  πρεσβύτερο σε ηλικία 40 ετών και πέντε μήνες αργότερα τον χειροθετεί Μέγα Αρχιμανδρίτη και πνευματικό, τοποθετώντας τον πατριαρχικό αντιπρόσωπο Καϊρου. Η δράση που αναπτύσσει είναι πολυποίκιλη: κηρύττει, εξομολογεί , ενδιαφέρεται για το νοσοκομείο και το γηροκομείο, ανακαινίζει ναούς. Εκτιμώντας το έργο του ο Σωφρόνιος, τον χειροτονεί τον Ιανουάριο του 1889 τιτουλάριο μητροπολίτη Πενταπόλεως. Το σπουδαίο έργο όμως που παρουσίασε, προκάλεσε τον φθόνο. Όπως γράφει ο βιογράφος του Θεόκλητος Διονυσιάτης: «ο φθόνος και η ζήλεια ανάβει ευκολότερα μεταξύ oμοειδών, ομοίας τάξεως, ομοίας ιδιότητος, ομοίου αξιώματος, γιατί έτσι ο έλεγχος της κατωτερότητας είναι πιο άμεσος». Έτσι, αναπολόγητος  απομακρύνεται από την Αίγυπτο .

Ένα χρόνο μετά, τον συναντούμε απλό ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Ευβοίας. Δύο χρόνια αργότερα και, ενώ ο λαός της Χαλκίδας επιθυμούσε να καλυφθεί η χηρεύουσα θέση από τον πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριο, το υπουργείο τον μεταθέτει  σαν ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Φθιώτιδος και Φωκίδος.

Τον Μάρτιο του 1894 καλείται από το υπουργείο παιδείας να αναλάβει την διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, την οποία και διοικεί με μεγάλη επιτυχία για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Εν τω μεταξύ, από το 1903 έχει δημιουργηθεί  ένας μικρός κύκλος κοριτσιών που εξομολογούνται σ’αυτόν και επιθυμούν να μονάσουν. Η μικρή αυτή συνοδεία, με πρώτη Ηγουμένη την αγία, πράγματι, τυφλή μοναχή Ξένη Στρογγυλλού και με την καθοδήγηση του σοφού γέροντα, ψάχνει για καιρό μέχρι να επιλέξει τον κατάλληλο τόπο για μοναστήρι. Τελικά, και με την άδεια του Αγίου, εγκαθίστανται οι πρώτες μοναχές το καλοκαίρι του 1904 στην μισοερειπωμένη μονή της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής στην Αίγινα, ένα μοναστήρι που 10 αιώνες πρίν είχε ιδρύσει μία άλλη Αιγινήτισσα Αγία, η Οσία Αθανασία.

Ο Άγιος για τέσσερα χρόνια περίπου θα πηγαινοέρχεται μέχρι να γίνει δεκτή η παραίτησή του ,τον Μάρτιο του 1908. Για δεκαέξι χρόνια, και παρά το ασθενικό του σώμα, θα εργαστεί σκληρά τόσο για την πνευματική πρόοδο της μονής, όσο και όλων των Αιγινητών. Θα γίνει ο λειτουργός, ο πνευματικός, ο διδάσκαλος, ο βοηθός των πτωχών και των αδυνάτων, ο επισκέπτης των αρρώστων και των φυλακισμένων. Διακονώντας ως απλός ιερέας , εργαζόμενος σε χειρωνακτικές εργασίες , επιδιορθώνοντας τα υποδήματα των μοναχών , μεταφέροντας λίθους στους ώμους για το χτίσιμο της μονής. Μέχρι την μέρα που βαρειά άρρωστος θα μεταφερθεί σε νοσοκομείο των Αθηνών. Εκεί και ύστερα από νοσηλεία δύο μηνών, την 9η Νοεμβρίου 1920 θα αφήσει τούτη την πρόσκαιρη ζωή, για να μεταφερθεί στη ουράνιο Βασιλεία. Το σεπτό του λείψανο μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στην Αίγινα, σε τόπο που ο ίδιος είχε επιλέξει.

Την 3η Σεπτεμβρίου του 1953 έγινε επίσημη ανακομιδή των αγίων λειψάνων, και την 5η Νοεμβρίου του 1961 έγινε η επίσημη ανακήρυξη του ως Οσίου από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΡΙΣΠΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

,agiosKrispos

‘ …Χωρισθείς ο Παύλος εκ των Αθηνών, ήλθεν εις Κόρινθον….διελέγετο δε εν τη συναγωγή κατά παν Σάββατον, έπειθεν τε Ιουδαίους και Έλληνας… Κρίσπος δε ο αρχισυνάγωγος επίστευσεν τω Κυρίω συν όλω τω οίκω αυτού’.
[Πραξ. Αποστ. ιη΄1,4,8].

 «περί των υφ’ημών χειροτονηθέντων εν τη ζωή τη υμετέρα γνωρίζομεν υμίν ότι, εισίν ούτοι,…..Κρίσπος της κατά Αίγιναν Εκκλησίας».

 

Ο απόστολος Παύλος κατά τη διάρκεια της  δεύτερης  ιεραποστολική περιοδεία του ( 49-52 μΧ )  βρίσκεται στην Κόρινθο . Η πόλη παρά τις καταστροφές που είχε υποστεί τα προηγούμενα χρόνια μετά την κατάκτησή της από την Ρώμη  συνέχισε να είναι ενα μεγάλο εμπορικό κέντρο με σπουδαίο λιμάνι .

Στην Συναγωγή  όπου  κηρύττει    αρχισυνάγωγος    ήταν ο Κρίσπος. Ο Κρίσπος  ή Σωσθένης  καθώς και η οικογένειά του βαπτίζονται Χριστιανοί . Όπως  αναφέρει ο Παύλος 
, « Ευχαριστώ  τω Θεώ  ότι ουδένα υμών εμβάπτισα ει μη Κρίσπον και Γάιο»’.[ Α΄ Κορ. α΄ 14]. ,

Στη συνέχεια ο νεοφώτιστος  Κρίσπος αντιμετωπίζοντας αντιδράσεις από την Εβραϊκή Κοινότητα της Κορίνθου ακολουθεί τον Παύλο στην Μικρά Ασία και χειροτονείται επίσκοπος Κολοφώνος .  Αργότερα κατά την διάρκεια της δεύτερης επίσκεψης του Παύλου στην Κόρινθο τον συνοδεύει και ο Κρίσπος.

Ο Απόστολος Παύλος αποφασίζει τότε  να αναθέσει στον Κρίσπο ,την ίδρυση της πρώτης Χριστιανικής Κοινότητας  στην Αίγινα  τοποθετώντας εκεί ώς Επίσκοπο  ,
Για το έργο και την δράση του Κρίσπου  στην Αίγινα δεν έχουν διασωθεί γραπτές  μαρτυρίες.     Ωστόσο η Επισκοπή της Αίγινας  θεωρείται η πρώτη της Ελλάδος και διατηρήθηκε μέχρι το 1852.

,

Η μνήμη του Αγίου Κρίσπου εορτάζεται στίς  8η  Δεκεμβρίου. Ο μοναδικός  ναός που είναι αφιερωμένος σ’αυτόν βρίσκεται στην περιοχή  «Άγιοι» της Αίγινας.

 

————————————————————— 

Μεγαλομάρτυρας Λεόντιος

ALeontios
Ο Μεγαλομάρτυρας Λεόντιος γεννήθηκε το 50 μ.Χ. στην Αίγινα, στην περιοχή της Κυψέλης. Στην καρδιά του Λεοντίου έπεσε νωρίς ο σπόρος του κηρύγματος του Αποστόλου Κρίσπου. Γενναίος ο Λεόντιος κατατάχθηκε στο Ρωμαϊκό στρατό, όπου διακρίθηκε για την σύνεση και την ανδρεία του στις μάχες. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές και κατάφερε με τις πολεμικές του πράξεις να γίνει αρχιστράτηγος.
Στα χρόνια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ουεσπασιανού (67 – 79 μ.Χ.), ο Λεόντιος υπηρετούσε στην Τρίπολη της Β. Αφρικής, όπου γεμάτος πίστη και θάρρος δίδασκε το Χριστιανισμό και βοηθούσε τους φτωχούς. Ηγεμόνας της περιοχής της Β. Αφρικής ήταν ο Συγκλητικός Ανδριανός. Ο Ανδριανός ήταν φοβερός διώκτης των Χριστιανών. Ο Ανδριανός με την άδεια του Ουεσπασιανού άρχισε να διώχνει και να θανατώνει τους αμετανόητους Χριστιανούς, ενώ, όσους μετάνιωναν και πίστευαν σε ειδωλολατρικούς θεούς, τους έστελνε στην Ρώμη, για να τους κάνει μεγάλες τιμές.
Ο ηγεμόνας πληροφορήθηκε για τη δράση του Λεοντίου στην Τρίπολη και έστειλε τον Ύπατο Τριβούνο στην Τρίπολη με πολλούς στρατιώτες, για να τον συλλάβει. Ο ειδωλολάτρης Τριβούνος φθάνοντας στην Τρίπολη αρρώστησε και φλεγόταν από υψηλό πυρετό. Απέδιδε, λοιπόν, την αρρώστια του στο γεγονός ότι, όταν έφυγε, δεν πρόσφερε θυσίες στους θεούς του. Σε ένα όραμά του όμως παρουσιάστηκε ένας άγγελος και του είπε: « άμα θέλεις να σωθείς, να καλέσεις τρεις φορές το Θεό του Λεοντίου». Τότε ο Τριβούνος μαζί με το Θεόδουλο άρχισαν να ψάχνουν το Λεόντιο. Όταν τον συνάντησαν, του είπαν ότι αναζητούσαν το Λεόντιο, ο οποίος όμως τους απέκρυψε ότι ήταν ο ίδιος και τους είπε πως τον λένε Θεόγραφο. Όταν έφτασαν στο σπίτι του, ο Λεόντιος τότε τους είπε ότι ήταν αυτός. Ασπάστηκαν τότε το Χριστιανισμό γοητευμένοι από τα θεία λόγια του Αγίου.
Όταν ο Ανδριανός έφτασε στην πύλη, αντίκρυσε μια αναστάτωση στην πόλη από την διδασκαλία του Λεοντίου για τον ταπεινό Γαλιλαίο. Το Χριστιανισμό τον είχε διδάξει και στους στρατιώτες του Ανδριανού. Έξαλλος ο Ανδριανός ζήτησε να του φέρουν μπροστά του τον Τριβούνο και το Θεόδουλο. Όταν έμαθε πως πίστευαν στο Χριστιανισμό, έδωσε εντολή να τους συλλάβουν και να τους εκτελέσουν. Την άλλη μέρα οδηγήθηκαν στον ηγεμόνα ο Λεόντιος και οι δύο νεοφώτιστοι. Μετά από πολλά βασανιστήρια, τους φυλάκισαν στην ίδια φυλακή. Όταν έμαθε για την ακλόνητη πίστη τους, διέταξε να σταυρώσουν τον Τριβούνο και να φονεύσουν με ξίφος το Θεόδουλο. Οι μάρτυρες, αντί να φοβούνται, συνέχισαν να δοξάζουν το Θεό. Τότε ο ηγεμόνας είπε να τους αποκεφαλίσουν.
Η παράδοση διέσωσε ότι ο Λεόντιος όχι μόνο δεν κάμφθηκε ούτε μια στιγμή από τα βασανιστήρια του βασανιστή του, αλλά αποπειράθηκε να τον κάνει Χριστιανό.
Ο Ανδριανός συνέχισε να βασανίζει τον Άγιο με τα απάνθρωπα βασανιστήριά του, αλλά ο Άγιος δεν έπαυε να πιστεύει στην αγάπη του Χριστού. Η απόφαση του Ανδριανού ήταν να πεθάνει ο Λεόντιος κρεμασμένος πάνω σε ξύλο. Τα πιο μεγάλα βασανιστήρια άρχισαν. Πρώτα του ξέσκισαν τις σάρκες των ποδιών του με πηρούνα, έπειτα έδεσαν μια πελώρια πέτρα στο λαιμό του, ύστερα τον έδεσαν με τέσσερις πασσάλους και οι στρατιώτες ο ένας μετά τον άλλον τον χτυπούσαν αλύπητα μέχρι που το σώμα του Αγίου διαμελίστηκε. Ο Άγιος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο δοξάζοντάς τον.
Το μοναδικό ναΰδριο στην Αίγινα που είναι αφιερωμένο στον Άγιο, βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ι.Μ. Παναγίας Χρυσολεόντισσας, στην θέση όπου επρόκειτο να κτιστεί αρχικά η Μονή.
Επίσης, στον οικισμό Λεόντι της Κυψέλης σώζονται πιθανά ερείπια παλαιού ναού, κοντά στα θεμέλια του παλαιού ιερού του μοναστηριού της Χρυσολεόντισσας. Η εικόνα του Αγίου βρίσκεται στο Λεόντι στο ξωκκλήσι του Αγίου Μηνά.
Το λείψανο του Αγίου θάφτηκε σε χώρο κοντά στο λιμάνι της Τρίπολης στις 18 Ιουνίου, οπότε γιορτάζεται και η μνήμη του Αγίου.

—————————————————————————–

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΙΟΥΛΙΟΣ & ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

«Oι Αιγινήτες Ιεραπόστολοι»

AIoulian

 

 

Στην Αίγινα ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε γρήγορα και ανεμπόδιστα. Έτσι, στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. συναντάμε δύο σπουδαίες ιεραποστολικές μορφές, τον διάκονο Ιουλιανό και τον πρεσβύτερο Ιούλιο. Τα δύο αδέλφια, που γεννήθηκαν ο μεν πρώτος το 319 μ.Χ ,ο δε δεύτερος το 330 μ.Χ., κατάγονταν από πλούσια χριστιανική Αιγινήτικη οικογένεια πιθανότατα από την Παχεία Ράχη της Αίγινας. Αφού πήραν την στοιχειώδη εκπαίδευση στο νησί τους, στην συνέχεια πήγαν για ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, όπου και σπούδασαν μαζί με τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιουλιανό τον μετέπειτα αυτοκράτορα.

Ο Ιούλιος και ο Ιουλιανός , θαυμάζοντας το έργο του Αποστόλου Παύλου, αποφάσισαν να τον μιμηθούν. Αυτό και έκαναν , κηρύσσοντας, βαπτίζοντας, κτίζοντας χριστιανικές εκκλησίες και γκρεμίζοντας ειδωλολατρικούς ναούς. Έτσι, μετά την χειροτονία τους, άρχισαν την μεγάλη πορεία τους , κηρύττοντας την ορθή πίστη στα αφιλόξενα κράτη της Βαλκανικής , στην Βοημία , την  Πολωνία και την Ουγγαρία.

Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που έγινε με τους Αγίους σ΄ ένα χωριό της περιοχής του Δούναβη. Εκεί είδαν όλους τους κατοίκους συγκεντρωμένους  στην πλατεία, και στη μέση ήταν δεμένος ένας νεαρός δαιμονισμένος .Οι ιερείς του χωριού ετοιμάζονταν να τον κάψουν, για να γλιτώσει το χωριό .Οι Άγιοι εξόρκισαν το δαιμόνιο και κάνοντας το σημείο του σταυρού τον θεράπευσαν. Όλο το πλήθος έμεινε κατάπληκτο, η θυσία ματαιώθηκε, ο νεαρός σώθηκε και -το σημαντικότερο- πολλοί πίστεψαν στον Θεό του Ιούλιου και του Ιουλιανού , τον αληθινό Θεό που τους αποκάλυψαν.

Στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μεγάλου, και ενώ πάπας Ρώμης ήταν ο Δάμασος ο Α΄, τα δύο αδέλφια επισκέφθηκαν την Ρώμη, με σκοπό να προσκυνήσουν τον τόπο που αποκεφαλίστηκε ο Απόστολος Παύλος. Εκεί οι Άγιοι συναντήθηκαν με δύο σημαντικά για την μετέπειτα πορεία τους πρόσωπα. Ο πρώτος ήταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος,  από τον οποίο πήραν ιδιόχειρη άδεια να μπορούν ελεύθερα να διαδίδουν τον Χριστιανισμό σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Και ο δεύτερος ήταν ο πάπας της Ρώμης, ο οποίος διακρίνοντας τις ικανότητες τους , τους έστειλε στην Βόρεια Ιταλία , και συγκεκριμένα στο Μιλάνο, για να βοηθήσουν τον επίσκοπο της περιοχής Άγιο Αμβρόσιο. Εκεί ήταν που επιτέλεσαν το μεγαλύτερο έργο τους , βάπτισαν χριστιανούς , έκτισαν εκκλησίες – περίπου 100 ο καθένας τους – θεράπευσαν αρρώστους κ.α. Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι επανέφεραν την ειρήνη στην εκκλησία της Νοβάρας.

Αργότερα και ύστερα από 50 χρόνια αγώνα και οδοιπορίας, αποφάσισαν να αποσυρθούν. Ο καθένας διάλεξε από ένα νησί στις λίμνες Ματζόρε και Όρτα. Τα δύο αδέρφια θα χώριζαν για πρώτη φορά στην ζωή τους. Το νησί που είχε διαλέξει ο Ιούλιος ήταν έρημο και απομονωμένο, ένας βράχος γεμάτος φίδια και ερπετά και κανένας βαρκάρης δεν τον μετέφερε εκεί από φόβο. Τότε ο Ιούλιος άπλωσε το ράσο επάνω στο νερό και πέρασε απέναντι. Εκεί, με την βοήθεια του Θεού και με την δύναμη του Χριστού «να πατάς επάνω σε φίδια και σκορπιούς», ο Άγιος τα υπέταξε.

Ο Ιουλιανός αρρώστησε βαριά  και κοιμήθηκε σε ηλικία 72 ετών τον Ιανουάριο του 391μ.Χ. Ο Ιούλιος έζησε ήρεμα για άλλα 10 χρόνια με προσευχή  και νηστεία στο νησί του, το οποίο πήρε και το όνομα του. Η μνήμη του Αγίου Ιουλιανού εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, του Αγίου Ιουλίου στις 31 Ιανουαρίου, και η ανακομιδή των λειψάνων τους στις 19 Μαΐου.

———————————————————

ΟΣΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Η θαυματουργός

AAthanasΗ Οσία Αθανασία γεννήθηκε από αριστοκρατική οικογένεια στην Παλιαχώρα της Αίγινας τον 9ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς της ήταν ευσεβείς και ενάρετοι. Από νωρίς λαμβάνει χριστιανική μόρφωση και εκφράζει την κλίση της προς την μοναχική ζωή. Οι γονείς της όμως γρήγορα την υποχρέωσαν να παντρευτεί.

Η Αθανασία ζει σε μία εποχή δύσκολη. Οι Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομές στα νησιά του Αιγαίου, λεηλατούν, καίνε, σκοτώνουν, κλέβουν, βιάζουν, δεν αφήνουν τίποτε όρθιο στο πέρασμά τους.
Δεκαέξι ημέρες μετά τον γάμο της, Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομή στην Αίγινα και σφάζουν πολλούς Αιγινήτες. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο σύζυγός της.
Η Αθανασία βρήκε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τον πόθο της, να γίνει μοναχή. Με διαταγή όμως των Σαρακηνών – που υποχρέωνε όλες τις χήρες και τις ανύπαντρες κοπέλες της Παλιαχώρας να παντρευτούν Σαρακηνό – η Αθανασία παντρεύεται ειδωλολάτρη Σαρακηνό, ο οποίος όμως λίγο μετά κατηχήθηκε από την Αγία και έγινε χριστιανός. Η Αγία ωστόσο προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, έπεισε τον σύζυγό της να γίνει μοναχός. Εκείνος δέχεται και λαμβάνει το όνομα Ματθαίος.
Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της και των γονέων της, η Αθανασία μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς και ίδρυσε μαζί με άλλες γυναίκες της Παλιαχώρας μοναχικό κοινόβιο, στο οποίο έγινε ηγουμένη μετά από 4 χρόνια. Το μοναστήρι κτίστηκε προς τιμήν της Ζωοδόχου Πηγής και πιθανόν βρισκόταν στην θέση του σημερινού μοναστηριού που ίδρυσε ο Άγιος Νεκτάριος.
Στο μοναστήρι της έβρισκαν καταφύγιο πολλοί άρρωστοι και φτωχοί. Η ίδια ζούσε πολύ ασκητικά. Η παράδοση θέλει την Αγία να έχει για προσκέφαλο- τις λίγες ώρες της ανάπαυσής της- μια πέτρα. Η αγιότητά της έγινε γνωστή μέσα και έξω από την Ελλάδα. Ζούσε απλοϊκά, με λίγο ψωμί και νερό. Ο γέροντας Ματθαίος φρόντιζε να προμηθεύει το κοινόβιο με λίγα χόρτα από τον κήπο του.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, μαζί με τις αδελφές και τον μοναχό Ματθαίο αποσύρθηκαν σε τόπο πιο ήσυχο για περισσότερη άσκηση και προσευχή.
Αργότερα η Αγία αναχωρεί για την Κωνσταντινούπολη με τον πρεσβύτερο Ιγνάτιο όπου παραμένει επί 7 χρόνια. Ύστερα από όραμα που είδε , η Αγία επιστρέφει στην Αίγινα, όπου συνέχισε την άσκησή της παράλληλα με την αδιάλειπτη μέριμνα για την Μονή της.
Δώδεκα ημέρες πριν τον θάνατό της , προέβλεψε την ακριβή ημέρα και ώρα του θανάτου της και όρισε τη διάδοχο της.
Την ημέρα του θανάτου της διάβασε στις μοναχές το ψαλτήρι και, μη μπορώντας να ολοκληρώσει την ανάγνωση, παρέδωσε το πνεύμα της. Κατά την ημέρα του ενταφιασμού της έγιναν πολλά θαύματα: δαιμονισμένοι θεραπεύτηκαν, τυφλοί είδαν το φως τους , άρρωστοι θεραπεύτηκαν.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη της στις 18 Απριλίου, ενώ η Δυτική Εκκλησία στις 14 Αυγούστου.
Στο μετόχι τις Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσολεοντίσσης , Φανερωμένη Αίγινας, υπάρχει παρεκκλήσιο προς τιμήν της Οσίας Αθανασίας.

———————————————————-

ΟΣΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
Ο Στειριώτης

ALoukasΟ Όσιος Λουκάς γεννήθηκε στο Καστρί ή Καστόριο των Δελφών το καλοκαίρι του 896 μ.Χ. ή στις αρχές του 897 μ.Χ.

Ο πατέρας του Στέφανος καταγόταν από την Αίγινα. Η μητέρα του ονομαζόταν Ευφροσύνη. Ο ίδιος ο Άγιος δεν ήλθε ποτέ στην Αίγινα. Οι γονείς του είχαν φύγει από το νησί εξαιτίας των πειρατών, οι οποίοι έκαναν επιδρομές και τρομερές λεηλασίες. Ο Λουκάς ήταν το τρίτο παιδί από τα επτά της οικογένειάς του.
Από πολύ νωρίς έδειξε την κλίση του προς τον μοναχικό βίο. Όταν ήταν σε ηλικία 12 –13 ετών μένει ορφανός από πατέρα. Δούλεψε σκληρά, ως βοσκός και γεωργός παρά το γεγονός ότι ήταν παιδί. Αναφέρεται ότι, όταν περνούσαν από την βοσκή του φτωχά παιδάκια και του ζητούσαν λίγο ψωμί, εκείνος τους έδινε και το προσφάγι του. Μαζί με τον Λουκά άλλα δύο αδέλφια του, η Καλή και ο Επιφάνιος, εκφράζουν την προτίμησή τους για τον μοναχικό βίο.
Σε ηλικία 14 ετών, το 910 μ.Χ., ακολουθεί κρυφά δύο μοναχούς και έρχεται στην Αθήνα, όπου γίνεται μοναχός. Οι παρακλήσεις της μητέρας του τον αναγκάζουν να επιστρέψει πίσω στο σπίτι του. Η μητέρα του ήταν βαριά άρρωστη. Παραμένει κοντά της για τέσσερις μήνες. Η μητέρα του πεθαίνει, και εκείνος πλέον ελεύθερος από οικογενειακές δεσμεύσεις, ανεβαίνει στο βουνό Ιωάννιτζα στην Δεσφίνα της Φωκίδας, όπου εκεί, στην απόλυτη ησυχία, φτιάχνει το ερημητήριό του, στο οποίο και ασκητεύει επί επτά χρόνια και κατόπιν γίνεται μεγαλόσχημος.
Ο Όσιος προείπε την επίθεση των Βουλγάρων κατά του Βυζαντίου, η οποία έγινε το 918 μ.Χ. με αρχηγό τον τρομερό τσάρο Συμεών.
Καταφεύγει στο Ζεμενό Κορινθίας, όπου υπηρέτησε τον στυλίτη μοναχό του χωριού επί 10 χρόνια. Μετά το Ζεμενό πηγαίνει στην Πάτρα.
Με την υπογραφή της ειρήνης ανάμεσα στο Βυζάντιο και τους Βούλγαρους, ο Λουκάς επιστρέφει στο ερημητήριό του στην Ιωάννιτζα, όπου ασκήτεψε για 12 χρόνια [940 μ.Χ.]
Τα έτη 940 –943 μ.Χ. βρίσκεται στον Κάλαμο Αττικής. Ύστερα από επιδρομή Σαρακηνών πειρατών, καταφεύγει στην Σαλαμίνα.
Τέλος, καταλήγει στο Στείριο της Φωκίδας μαζί με μαθητές του. Εκεί χτίζει το μικρό μοναστήρι, στο διάμεσο του Ελικώνα και του Παρνασσού, όπου παραμένει ως το θάνατό του, το 953 μ.Χ.
Ο Όσιος Λουκάς υπήρξε ονομαστός ασκητής , από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του μοναχισμού για την εποχή του. Ο Άγιος έχει θεραπεύσει παραλύτους , ασθενείς, δαιμονισμένους. Ο λαός τίμησε τον Όσιο για την ευσέβεια, τον ενάρετο βίο, τα πολυάριθμα θαύματά του και την αγάπη που έδειξε προς τον συνάνθρωπο. Δεν γνώριζε γράμματα, αλλά γνώριζε άριστα την τέχνη του γεωργού και του ψαρά, με αποτέλεσμα ό,τι παρήγαγε ο κήπος του και ό,τι αλίευε από την θάλασσα να το προσφέρει στους επισκέπτες του και στους φτωχούς.
Στο ησυχαστήριό του –αργότερα- οι μαθητές του έχτισαν το σημερινό περίφημο μοναστήρι του Οσίου Λουκά.
Η μνήμη του Οσίου Λουκά εορτάζεται στις 7 Φεβρουαρίου.

————————————————————

ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
Ο Πρόεδρος Αιγίνης

ADionysianΟ Άγιος Διονύσιος γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1547. Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια του νησιού. Το όνομα του ήταν Γραδενίγος ή Δραγανίγος Σιγούρος και ήταν γόνος της φημισμένης οικογένειας των ‘Σιγούρων’.

Η οικονομική άνεση της οικογένειάς του, του έδωσε την ευκαιρία να λάβει μια πλατιά μόρφωση για την εποχή εκείνη. Σπούδασε την αρχαία ελληνική γλώσσα, την λατινική και την ιταλική. Σε νεαρή ηλικία προτίμησε τον μοναχικό βίο γι’ αυτό απαρνήθηκε τα πάντα και κατέφυγε στην Βασιλική Ιερά Μονή των Στροφάδων νήσων. Στην ίδια μονή κείρεται μοναχός και χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος. Η απόφασή του να γίνει μοναχός ‘συγκλόνισε’ την αριστοκρατική κοινωνία της Ζακύνθου, και η ασκητικότητά του κατέπληξε τους μοναχούς της μονής του.
Σε ηλικία 21 ετών μένει ορφανός, και το 1568 η κοινότητα Ζακύνθου του παραχωρεί την ορεινή Μονή της Θεοτόκου της Αναφωνήτριας. Το 1570 γίνεται ηγούμενος της Μονής και λαμβάνει το όνομα Δανιήλ.
Μερικά χρόνια μετά αποφασίζει να πραγματοποιήσει προσκυνηματικό ταξίδι στους Αγίους Τόπους. Στο σύντομο πέρασμά του από την Αθήνα, επισκέπτεται τον Μητροπολίτη Αθηνών Νικάνορα, ο οποίος τον παρακινεί να αναλάβει την Αρχιεπισκοπή Αίγινας, καθότι αυτή ήταν χήρευε πάνω από τρεις αιώνες.


Ο Δανιήλ τελικά δέχθηκε και το 1576 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αίγινας και πήρε το όνομα Διονύσιος προς τιμήν του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Εγκαταστάθηκε στην Μητρόπολη της Παλιαχώρας, την Επισκοπή. Στην Αίγινα παρέμεινε σχεδόν τρία χρόνια. Η εποχή ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Οι καταστροφές του Μπαρμπαρόσσα , οι σφαγές και η αιχμαλωσία 4.000 κατοίκων ήταν νωπές στην μνήμη των Αιγινητών. Η παρουσία του Διονυσίου στην Αίγινα ήταν σημαντική. Κατάφερε σε αυτό το σύντομο διάστημα να μετατρέψει την Επισκοπή σε πνευματικό κέντρο και σε χώρο λατρείας. Εμψύχωνε και παρηγορούσε τους πληγωμένους Αιγινήτες, τους έτρεφε με πνευματική τροφή, τους στήριζε και τους χάριζε την ελπίδα. Σήμερα στην Παλιαχώρα της Αίγινας σώζονται ο πέτρινος θρόνος του έξω από την Επισκοπή, στον οποίο καθόταν και δίδασκε με πατρική φροντίδα το ποίμνιό του, καθώς και το κελλί του, το Επισκοπείον.
Παρέμεινε λίγο στην Αίγινα όπως είπαμε και προηγουμένως..
Ο Άγιος νοστάλγησε την σιωπή, την απομόνωση και την ερημική ζωή του μοναστηριού του. Το 1579 αρρωσταίνει και αποφασίζει να επιστρέψει στην Μονή του στην Ζάκυνθο. Προηγουμένως φροντίζει για τον διάδοχό του. Παραιτείται από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο του, παρά τις παρακλήσεις των Αιγινητών. Προτιμά την ησυχία και την άσκηση παρά τον έπαινο των ανθρώπων, που μπορούσε να του καλλιεργήσει την περηφάνεια και τον εγωισμό.
Όταν έρχεται στην Ζάκυνθο, αναλαμβάνει τοποτηρητής επίσκοπος, επειδή η θέση του επισκόπου είναι κενή. Είναι πλέον 35 ετών. Ύστερα από πολύ προβληματισμό, επιστρέφει στην Ιερά Μονή της Θεοτόκου της Αναφωνήτριας. Ο εγκλεισμός του στο μοναστήρι μπορεί για κάποιους να μην είναι κατανοητός. Ο Άγιος όμως προτιμά την ησυχία, την αγγελική πολιτεία της αληθινής αγάπης.
Είναι γνωστό το περιστατικό από την ζωή του Αγίου, όταν συγχώρεσε, έκρυψε και φυγάδευσε σε άλλο τόπο τον ίδιο τον φονιά του αδελφού του Κωσταντίνου. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι ο Άγιος προφασίστηκε και προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε τίποτε, όταν οι στρατιώτες τον επισκέφτηκαν στην προσπάθειά τους να βρουν τον φονιά.
Ο Άγιος κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα στις 17 Δεκεμβρίου του 1624 και ενταφιάστηκε στις Στροφάδες.
Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 17 Δεκεμβρίου, και η ανακομιδή του σεπτού λειψάνου του από τις Στροφάδες στην Ζάκυνθο , στις 24 Αυγούστου.


Στην Παλιά Χώρα της Αίγινας ο επισκέπτης συναντά το κελλί του Αγίου Διονυσίου, ενώ έξω από την είσοδο του Ναού της Επισκοπής διασώζεται ένας μικρός πέτρινος θρόνος, από τον οποίο ο Άγιος κήρυττε προς το ποίμνιό του και μοίραζε το αντίδωρο.
Επίσης ο Άγιος είναι προστάτης του νοσοκομείου της Αίγινας, το οποίο ίδρυσε ο Αρχιμ. Παντελεήμων Φωστίνης, και στον περίβολο του υπάρχει παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο, το οποίο έκτισε ο γέροντας Ιερώνυμος Αποστολίδης και ο οποίος ιερουργούσε εκεί.
Στην Αίγινα αφιερωμένα στον Άγιο Διονύσιο είναι το δεξιό κλίτος του καθολικού της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσολεοντίσσης και το δεξιό κλίτος του Μητροπολιτικού Ναού της πόλης.
Στο χωριό Παχεία Ράχη της Αίγινας υπάρχει ενοριακός Ναός αφιερωμένος στον Άγιο, κτισμένος τον 19ο αιώνα μ.Χ.

————————————————————–

.