Η Πόλη και η ενδοχώρα

Share Button

 

 

 

Το νησί της Αίγινας βρίσκεται περίπου στο κέντρο του Σαρωνικού Κόλπου.

Το λιμάνι απέχει από τον Πειραιά 16.5 περίπου μίλια. Έχει έκταση 83 τετ .χιλ. και οι
κάτοικοί ( οι εγγεγραμμένοι στα Δημοτολόγια ) φθάνουν περίπου τούς 14.000.
Βέβαια ο πραγματικός αριθμός των μόνιμων κατοίκων πλησιάζει κατά υπολογισμούς του Δήμου σε 30000 καθώς τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εγκατασταθεί μόνιμα σε πολλές περιοχές του νησιού , όπως Σουβάλα , Αγιοι , Αιγινήτισσα , Πέρδικα, εγγεγραμμένοι ώς  Δημότες άλλων περιοχών , κυρίως του Λεκανοπεδίου Αττικής
Το νησί έχει σχήμα τριγωνικό και η περίμετρος του είναι 36 χιλιόμετρα.
Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού καλύπτεται από μικρά βουνά, ενώ στις
βραχώδεις αλλά ήρεμες ακρογιαλιές του σχηματίζονται μερικά φυσικά λιμάνια.
Τα λιμάνια αυτά είναι το λιμάνι της ΑΙΓΙΝΑΣ, της ΣΟΥΒΑΛΑΣ, της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ
και της ΠΕΡΔΙΚΑΣ. Δυτικά υπάρχει ένας μεγαλύτερος κόλπος ο ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
όπου το 480 πχ. συγκεντρώθηκαν τα Ελληνικά καράβια μετά τη νικηφόρα
ναυμαχία της Σαλαμίνας.

         Το κλίμα  του νησιού είναι ξερό και το νερό προέρχεται κυρίως από πηγάδια
και λίγες πηγές παλαιότερα, σήμερα δέ από Γεωτρήσεις. Βέβαια το μεγαλύτερο
μέρος του νερού που καταναλώνεται σήμερα στο νησί μεταφέρεται με ειδικά
πλοία από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ.
Το ψηλότερο βουνό της Αίγινας είναι το ΟΡΟΣ (ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΟΡΟΣ)
 ή
Προφήτης Ηλίας με ύψος 539 μ. και είναι κατά κάποια τρόπο ο ομφαλός του
Σαρωνικού κόλπου.
Προς τα νοτιοδυτικά υπάρχει μύά μικρή πεδιάδα πλούσια σε καλλιέργεια,
παλαιότερα αμπέλια ενώ σήμερα κυριαρχεί η φιστικιά.
Τα κυριότερα προϊόντα της Αίγινας είναι κυρίως τα φημισμένα της φιστίκια αλλά και ελιές, σύκα, αμύγδαλα και σταφύλια.
Οι Αιγινήτης ασχολούνται με την θάλασσα , τον Τουρισμό και την γεωργία (
κυρίως φιστικιάς). Γνωστά επίσης είναι σε όλη την Ελλάδα τα κεραμικά της,
τέχνη που ανέπτυξαν οι Αιγινήτες από την Αρχαιότητα. Πασίγνωστα είναι τα
Αιγινήτικά κανάτια

 

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

         H ΑΙΓΙΝΑ   είναι η ομώνυμη πρωτεύουσα του νησιού και  ευρίσκεται στη Δυτικη πλευρά του.     Στην είσοδο του λιμανιού ο μικρός  κατάλευκος ναός του Αη Νικόλα του Θαλασσινού ( αφιέρωμα από τούς Αιγινήτες ναυτικούς στον Αγιο προστάτη τους )  καλωσορίζει τον επισκέπτη. η πρώτη εντύπωση έρχεται από τα νεοκλασσικά κτίρια στίς αποχρώσεις γήινων χρωμάτων  που ευρίσκονται κατά μήκος της παραλίας του νησιού.   Πολλά από αυτά τα κτίρια στεγάζουν στο ισόγειο καφενεία και ζαχαροπλαστεία όπως και τα καταστήματα των Τραπεζών . Επίσης χαρακτηριστική εικόνα για τον επισκέπτη αποτελούν τα μόνιππα αμαξάκια που ασταμάτητα διασχίζουν τον παραλιακό δρόμο γεμάτα τουρίστες .

         Πολύ κοντα στο λιμάνι αριστερά όπως αποβιβαζόμαστε βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της   “Κολώνας ” όπως είναι γνωστός από την μοναδική τραυματισμένη κολώνα ,απομεινάρι του ναού του Απόλλωνα Δελφινίου που δέσποζε στον λόφο.   Στον ίδιο χώρο οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει την παρουσία οικισμών που ξεπερνούν τούς δέκα κατά σειρά χρονολόγησης με αρχή την πρώιμη εποχή του χαλκού (3000 πχ).   Στον ίδιο χώρο εκτός από τα ερείπια και την κολόνα του ναού του Απόλλωνα σώζεται επίσης μιά σειρά κτισμάτων ,θεμέλια ναού της Αρτεμης ,  ο τάφος του Φώκου όπως και ένα μεγάλο μερος από το υστερορωμαικό τείχος (3ος αιώνας μΧ)

         Στό χώρο του λόφου της Κολώνας βρίσκεται σήμερα και το κεντρικό  Αρχαιολογικό Μουσείο  Αίγινας.

         Κάτω απο τον λόφο της Κολώνας ξεχωρίζουν ακόμα και σήμερα τα ίχνη των μόλων του περίφημου  “ κρυπτού λιμένα” του πολεμικού δηλαδή  λιμανιού της αρχαίας Αίγινας. Η είσοδος ήταν οχυρωμένη με       πυργίσκους και κλεισμένη με ισχυρή αλυσίδα .
Εκεί ευρίσκονταν και οι νεώσοικοι  που στέγαζαν τις περίπου 400 τριήρεις που διέθετε η Αρχαία Αίγινα της εποχή της ακμής της.   Έξω από το λιμάνι    υπήρχε ένα σύστημα με τεχνητούς υφάλους ( ένα είδος θαλάσσιου ναρκοπεδίου) που έκανε πολύ δύσκολη και         επικίνδυνη την είσοδο στους “αμύητους” και τούς αντιπάλους.

         Επίσης μέσα στην πόλη ευρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός ιστορικών κτιρίων  από την εποχή  όπου η Αίγινα λειτουργούσε ως η πρώτη πρωτεύουσα της απελευθερωμένης Ελλάδος , δηλαδή  από τον Ιανουάριο του 1828 με την άφιξη και ορκωμοσία του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αίγινα έως και τον Νοέμβριο του 1829  , οπότε η  έδρα της Κυβέρνησης  μεταφέρθηκε στο Ναύπλιο.  Τα κτίρια αυτά είναι  ο Πύργος Μαρκέλλου , Το Καποδιστριακό Κυβερνείο ,  η  Ιστορική Μητρόπολη της Αίγινας ( όπου έγινε η υποδοχή και ορκωμοσία του Ιωάννη Καποδίστρια , το Ευνάρδειο  ( το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό Ίδρυμα , το προκαταρτικό Σχολείο , το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο ( μετέπειτα Φυλακές ) όπου στεγάστηκαν επίσης για πρώτη φορά η Εθνική Τράπεζα, η Σχολή Ευελπίδων , η Εθνική Βιβλιοθήκη , το Αρχαιολογικό Μουσείο , Σχολές τεχνών κ.α. και πολλά άλλα αξιοθέατα και μνημεία .

Μια βόλτα στο παραδοσιακό λιμάνι   με τις πολύχρωμες βάρκες των ψαράδων  με τα απλωμένα  στον ζεστό ήλιο   δίκτυα που ετοιμάζονται για την επόμενη ψαριά , τα   καΐκια που πωλούν φρούτα , τα αμαξάκια που διασχίζουν τον κεντρικό παραλιακό δρόμο  και την γενική  νησιώτικη ατμόσφαιρα,  προσφέρουν αξέχαστες εμπειρίες τούς επισκέπτες και φίλους του νησιού . 

,
Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΒΑΘΕΟΣ   – ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΒΑΘΕΟΣ

       Η κοινότητα ΒΑΘΕΟΣ , το παλιό Κοκαλάκι όπως λεγόταν προπολεμικά , με 
τούς οικισμούς των ΑΓΙΩΝ και της ΣΟΥΒΑΛΑΣ, από γεωργική περιοχή που ήταν 
μέχρι το 1950 περίπου έγινε τουριστική λόγω της Σουβάλας που ευρίσκεται στην 
ακρογιαλιά. Η λέξη ΣΟΥΒΑΛΑ σημαίνει τεχνητή υπόγεια δεξαμενή νερού και 
πιθανόν η ονομασία να προέρχεται από τις λαξευμένες δεξαμενές της 
αρχαιότητας που ήταν στα βράχια κοντά την πηγή των ιαματικών νερών της 
περιοχής. 
Τα ιαματικά λουτρά της Σουβάλας γνωστά με την παλιά ονομασία ΘΕΡΜΑ 
βρίσκονται στη Σουβάλα στη βόρεια πλευρά του νησιού. Τα νερά που 
αναβλύζουν έχουν γεύση αρμυρή και θερμοκρασία 25 βαθμούς Κελσίου και 
περιέχουν σε κάθε λίτρο 8.5 γρ. χλωριούχο μαγνήσιο , 1,2 γρ. γύψο και άλλα 
άλατα σε μικρότερες ποσότητες. Είναι αλκαλικά και χρησιμοποιούνται 
εσωτερικά για στομαχικές διαταραχές, δυσπεψίες, δυσκοιλιότητα, χοιράδωση 
και εξωτερικά για αρθρίτιδες, ρευματισμούς, παθήσεις της μήτρας και της 
ωοθήκης.

Η ΣΟΥΒΑΛΑ είναι το δεύτερο σε κίνηση λιμάνι της Αίγινας. Το λιμάνι αυτό
χρησιμοποιόταν και στην προχριστιανική εποχή από τούς κατοίκους της
Παλαιοχώρας που τότε ονομαζότα ΟΙΑ.
Κατά τούς μεταβυζαντινούς χρόνους η Σουβάλα ήταν ο ταρσανάς (λιμάνι) της
Παληαχώρας.
Προπολεμικά η Σουβάλα είχε μεγάλη εμπορική κίνηση ειδικά κατά τούς
θερινούς μήνες. Τότε πολλά καΐκια καθημερινά φόρτωναν κανάτια, πουριά
(πωρόλιθος) σύκα και σταφύλια με προορισμό τον Πειραιά.
Σήμερα τούς θερινούς μήνες η Σουβάλα είναι γεμάτη από ζωή καί κίνηση ώς
παραθεριστικό θέρετρο που είναι.

,

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΥΨΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΥΨΕΛΗΣ

       Από την κατεστραμμένη (χαλασμένη ) βασιλική εκκλησία που βρισκόταν στο
σημερινό δρόμο Αίγινας -Κυψέλης περίπου τριακόσια μέτρα από την πλατεία
της Κοινότητας, πήρε το όνομα η περιοχή.
Πολύ αργότερα το 1917 πήρε και η συσταθείσα τότε Κοινότητα το ίδιο όνομα
και την ονομασία Χαλασμένη που τη διατήρησε μέχρι το 1949 που ονομάστηκε
ΚΥΨΕΛΗ
Ολόκληρη η περιοχή της Κοινότητας κατά την ακμή της Αίγινας (750-300 πχ)
ήταν κατοικήσιμη, κι αυτό αποδεικνύεται από τα θραύσματα αγγείων που ακόμα
και σήμερα συναντώνται στους αγρούς όλης της Κοινότητας.
Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (πλήθος λαξευτών τάφων, λατομεία
πωρόλιθου κλπ ) υπάρχουν σε όλη τη βορεινή πλευρά της Κοινότητας.
Κοντά στο Λεόντι, στα σύνορα Κυψέλης- Βαθέος μέσα στο ποτάμι υπάρχουν
ίχνη θεμελίων αρχαίου κτίσματος. Στον Άγιο Νικόλα στο Μούλος συναντώνται
ερείπια αρχαίου θεάτρου.
Η παλαιότητα της περιοχής φαίνεται ακόμα από τη διατήρηση πανάρχαιων
εθίμων (Λειδινός , Κλείδωνας κλπ).
Κατά το παρελθόν οι κάτοικοι ήταν γεωργοί , ναυτικοί αλλά και περίφημοι
δύτες (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα) και κέρδιζαν πολλά χρήματα, γιαυτό πολλά
σπίτια της εποχής ήταν νεοκλασικά διώροφα.
Το κτίσιμο της κεντρικής εκκλησίας του χωριού άρχισε το 1875 και
ολοκληρώθηκε το 18880. Κτίστηκε σε Βυζαντινό ρυθμό δίπλα στη θέση της
παλιάς Ευαγγελίστριας που κάηκε.
Το κτίριο του Κοινοτικού Γραφείου κτίστηκε το 1887 για Σχολείο. Η στέγη του
ήταν πανομοιότητα της στέγης του ναού της Αφαίας.

,

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑΓΡΟΥ – ΔΗΜΟΡΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑΓΡΟΥ

     Μέχρι το 1950 περίπου η Κοινότητα Μεσαγρού ήταν μιά αγροτική περιοχή του
νησιού μας και η απασχόληση των κατοίκων κατά κύριο λόγο ήταν αγροτικές
εργασίες, και επιπλέον απασχολούντο με την συλλογή ρητίνης.
Όμως με την αξιοποίηση του όμορφου όρμου της μέχρι τότε έρημης περιοχής
της Αγίας Μαρίνας, που σ αυτό κύριος μοχλός ήταν ή ύπαρξη του ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ

άλλαξε η δομή της ζωής των κατοίκων της Κοινότητας Μεσαγρού.
Έτσι η Κοινότητα από αγροτική περιοχή έγινε τουριστική
συμπεριλαμβανομένου και του οικισμού της Βαγίας.
Σήμερα η πλειοψηφία των κατοίκων της Κοινότητας, αλλά και από άλλες
περιοχές, έχει ώς κύρια απασχόληση τις τουριστικές επιχειρήσεις.
Δεν παύει όμως να κατέχει και τα πρωτεία στην αγγειοπλαστική, όπως και
πρό του 2ου Παγκόσμιου  πολέμου, αλλά που τότε ή όλη παραγωγή των κανατιών
καταναλώνονταν στον Πειραιά και την Αθήνα επειδή δεν υπήρχε η χρήση του
ψυγείου την εποχή εκείνη.

     Εκτός της όμορφης περιοχής της Αφαίας- Αγίας Μαρίνας, η Κοινότητα
Μεσαγρού έχει και πολλές άλλες όμορφες περιοχές που χαίρονται οι
επισκέπτες.
Εκτός του ναού της Αφαίας υπήρχε και ο προϊστορικός οικισμός
 στον Κάβο (
η περιοχή αυτή βρίσκεται μεταξύ ακρωτηρίου Τούρλου και Αγίας Μαρίνας).
Στο παλιό κέντρο του Μεσαγρού υπάρχει η παλιά εκκλησία της ¨Πολίτισσας »
που ήταν και η ενορία του νησιού.

Διατηρείται επίσης ( αν και σε κακή κατάσταση ) το σπίτι του ΡΟΔΑΚΗ που είναι
το ωραιότερο δείγμα λαϊκού σπιτιού της Αίγινας που έχει σωθεί.
,
ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΕΡΔΙΚΑΣ  – ΤΟΠΙΚΗ ΜΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΕΡΔΙΚΑΣ

[URIS id=2966]

Το πιο γραφικό χωριό της Αίγινας. Ένα παλιό ψαροχώρι που σήμερα λόγω
της γραφικότητας του συγκεντρώνει πλήθος τουριστών
Τα χρόνια που οι πειρατές όργωναν τις θάλασσες του Αιγαίου ο όρμος της
Πέρδικας ήταν ένα από τα κρησφύγετα τους.

Μέχρι τον πόλεμο του 1940 η Πέρδικα ήταν το νοτιοδυτικό οχυρό της Αίγινας
που μαζί μ,ε το νοτιοανατολικό του Τούρλου προστάτευαν τον Πειραιά από
ναυτική εχθρική επέμβαση.
Σήμερα η Πέρδικα έχει γίνει ένα κοσμοπολίτικο απάνεμο λιμανάκι που τούς
θερινούς μήνες είναι γεμάτο από κότερα και γιώτ
Παλαιότερα η Πέρδικα ήταν ναυτικό – αλιευτικός και γεωργικός οικισμός και
όπως ήταν χτισμένη γύρω από το φυσικό λιμάνι, διατηρεί τον παραδοσιακό της
χαρακτήρα.